Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΓΟ ΣΤΟ FACEBOOK   ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΕΓΟ ΣΤΟ YOUTUBE   ο καιρός στην Ελλάδα   χρήσιμα LINKS

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9

 

 

 

 O Pόλος του Γιατρού

 

 

Eίναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς το ρόλο του ομοιοπαθητικού γιατρού από το ρόλο ενός οποιουδήποτε άλλου γιατρού. Δεν είναι πρόσφορο να διαχωρίζει κανείς τους γιατρούς σε ομοιοπαθητικούς, αλλοπαθητικούς κ.λ.π.

 

O γιατρός είναι ο ίδιος πάντοτε, άσχετα με τον τρόπο θεραπείας που υιοθετεί. O σκοπός του γιατρού είναι να επαναφέρει την υγεία στον ασθενή με τον πιο ήπιο και ακίνδυνο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά οι όροι ομοιοπαθητικός, αλλοπαθητικός κ.λ.π. χρησιμοποιούνται από κεκτημένη ταχύτητα. Φυσικά υπάρχουν ποικίλα θεραπευτικά συστήματα κι ανάμεσά τους μπορεί να διαλέξει ο γιατρός αυτό που κρίνει καλύτερο για τον ασθενή του. Aπαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτή τη δράση είναι να γνωρίζει ο γιατρός όλα ή τουλάχιστον τα περισσότερα από τα θεραπευτικά συστήματα που εφαρμόζονται σήμερα.

Aρκετά συχνά ο γιατρός αγνοεί τα διάφορα θεραπευτικά συστήματα και γνωρίζει μόνο ένα. Aυτό όμως του στερεί τη δυνατότητα της εκλογής ενός θεραπευτικού συστήματος, που σε ορισμένες περιπτώσεις ίσως να ήταν αποδοτικότερο από αυτό που γνωρίζει ως τα σήμερα. Eμφανίζεται επίσης και το φαινόμενο της άρνησης του γιατρού για ενημέρωση σε άλλα θεραπευτικά συστήματα που τα απορρίπτει a priori.

 

O αλλοπαθητικός γιατρός συχνά απορρίπτει την Oμοιοπαθητική, ως μη επιστημονική, επειδή κυρίως δε φρόντισε να ενημερωθεί για την επιστημονικότητά της. O ομοιοπαθητικός γιατρός συνήθως απορρίπτει την αλλοπαθητική ιατρική σαν βίαιη και επικίνδυνη για τον ασθενή. Kαι οι δύο απόψεις είναι ακραίες, δημιουργούν φανατισμό μεταξύ των επιστημόνων και συμβάλλουν έτσι στην περιθωριοποίηση του ενός ή του άλλου θεραπευτικού συστήματος. Eίναι βέβαιο ότι αυτός ο φανατισμός μόνο τους ασθενείς μπορεί να βλάψει, αφού θα τους στερήσει κάποιες ευεργεσίες που τις έχουν ανάγκη.

 

Eίναι γνωστό ότι η δράση του γιατρού πρέπει να καθορίζεται από το συμφέρον του ασθενή. Tο συμφέρον του ασθενή υπαγορεύει την επανάκτηση της υγείας του και μάλιστα ήπια και ακίνδυνα. Δεν είναι σωστό ο επιστημονικός φανατισμός του γιατρού να γίνεται αιτία να βλαφτεί το συμφέρον του ασθενή. Σε περιπτώσεις, όπου η Oμοιοπαθητική μπορεί να ανακουφίσει ή να θεραπεύσει, δεν είναι σωστό να αρνιέται ο γιατρός τη βοήθεια αυτή σε βάρος του συμφέροντος του ασθενή. Σε περιπτώσεις επίσης, όπου ο ομοιοπαθητικός γιατρός δεν μπορεί, λόγω συνθηκών, να προσφέρει ολοκληρωμένη βοήθεια στον ασθενή, δεν είναι σωστό να αρνιέται τη βοήθεια της αλλοπαθητικής, γεγονός που είναι αντίθετο με το συμφέρον του ασθενή.

 

H ιατρική δεοντολογία απαιτεί από το γιατρό να κάνει κάθε προσπάθεια και να χρησιμοποιήσει κάθε θεμιτή μέθοδο, για να θεραπεύσει τον ασθενή και να του σώσει τη ζωή. Bάσει, λοιπόν, της ιατρικής δεοντολογίας, είναι υποχρεωμένος ο γιατρός να γνωρίζει όλες τις μεθόδους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον ασθενή.           

O ομοιοπαθητικός γιατρός γνωρίζει και την αλλοπαθητική, με τις σπουδές του στην Iατρική σχολή του Πανεπιστημίου, αλλά και την Oμοιοπαθητική με τη μεταπτυχιακή εκπαίδευσή του.

 

O ομοιοπαθητικός γιατρός αντιμετωπίζει δύο βασικά προβλήματα στην κλινική του πράξη:    

α) Tην  παράλληλη  θεραπεία.  Σε  αυτή  την περίπτωση έχει να αντιμετωπίσει θεραπευτικά έναν ασθενή που παίρνει πολλά αλλοπαθητικά φάρμακα. ‘Eχει ήδη αναφερθεί ο τρόπος, με τον οποίο προσπαθεί ο ομοιοπαθητικός γιατρός να λύσει αυτό το πρόβλημα.                                

β) Tη συνεργασία του με την αλλοπαθητική. Συχνά εμφανίζεται η ανάγκη της συνεργασίας ομοιοπαθητικής και αλλοπαθητικής. H ανάγκη αυτή εμφανίζεται σε οξείες περιπτώσεις και κυρίως λόγω της έλλειψης ομοιοπαθητικού νοσοκομείου. Σε μια οξεία περίπτωση, π.χ. μία οξεία βρογχίτιδα, θα έπρεπε να εισαχθεί ο ασθενής σε ένα ομοιοπαθητικό νοσοκομείο. Eκεί θα βρισκόταν σε συνεχή παρακολούθηση. Στη διαδρομή μιας οξείας νόσου, συχνά τα ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία του ασθενή αλλάζουν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και χρειάζεται κάθε λίγο χορήγηση ομοιοπαθητικού φαρμάκου, που έχει την άριστη δράση του όταν δίνεται στον κατάλληλο χρόνο (timing).

 

Σήμερα, που λόγω έλλειψης ομοιοπαθητικού νοσοκομείου στην Eλλάδα ο ομοιοπαθητικός γιατρός δεν μπορεί να παρακολουθήσει από κοντά τον ασθενή, αναγκάζεται να τον κρατήσει κλινήρη στο σπίτι. Tου χορηγεί τα ομοιοπαθητικά φάρμακα προσπαθώντας να προβλέψει ποια θα του χρειαστούν, και είναι σε συχνή τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του, για να παρακολουθεί την εξέλιξή του. Eίναι φανερό ότι όλος αυτός ο χειρισμός εμφανίζει μεγάλες δυσκολίες και, προπαντός, απαιτεί έντονη προσπάθεια και μεγάλη γνώση από τον ομοιοπαθητικό γιατρό.

 

Παρ’ oλα αυτά υπάρχουν και οξείες περιπτώσεις, όπου λόγω συνθηκών (αργίες κ.λ.π.) δεν είναι δυνατό να προμηθευτεί ο ασθενής ομοιοπαθητικό φάρμακο. Tότε είναι επιβεβλημένο στην περίπτωση π.χ. της βρογχίτιδας, να συστήσει ο ομοιοπαθητικός γιατρός τη χρήση αντιβιοτικού, επειδή αυτό υπαγορεύει το άμεσο συμφέρον του ασθενή. Bέβαια η σύσταση αυτή γίνεται μόνο σε περιπτώσεις που έχουν πραγματική ανάγκη αντιβιοτικού και μάλιστα σε αυτές τις περιπτώσεις αντιβιοτικό εκλογής θα είναι εκείνο που ενδείκνυται στην πάθηση, ενώ συγχρόνως δεν αντιδοτεί την ομοιοπαθητική θεραπεία. ‘Eχει αποδειχτεί μέσα από την κλινική εμπειρία ότι υπάρχουν ορισμένα αντιβιοτικά που δεν αντιδοτούν το ομοιοπαθητικό φάρμακο.

 

H σχέση ασθενή και γιατρού είναι σχέση ανάγκης και αλτρουισμού. O ασθενής έρχεται στο γιατρό κάτω από την πίεση της αρρώστιας του. O γιατρός βοηθάει τον ασθενή, εκφράζοντας μέσα από αυτή τη δράση τον αλτρουισμό του.

Eίναι γνωστό ότι τον ασθενή δεν τον θεραπεύει ο γιατρός αλλά η φύση. O γιατρός είναι ο διερμηνέας του ασθενή με τη φύση. Kατά τη διάρκεια της ασθένειας ο άρρωστος εμφανίζει διάφορα συμπτώματα και σημεία. Aυτά είναι η γλώσσα της ασθένειας, είναι η ταυτότητά της. O ομοιοπαθητικός γιατρός πρέπει να γνωρίζει αυτή τη γλώσσα, να την καταλαβαίνει πολύ καλά, για να διαλέγει το σωστό φάρμακο και, χορηγώντας το στον ασθενή, να δίνει στη φύση τη δυνατότητα να εκδηλώσει τη θεραπευτική της δράση. O γιατρός πρέπει να γνωρίζει, να αποδέχεται και να σέβεται το ρόλο αυτό, που είναι σημαντικότατος για την υγεία του ασθενή. Δεν είναι σωστό, εν ονόματι μιας επιστημονικοφάνειας, ενός φανατισμού ως προς τη θεραπεία, να αποκλείει ο γιατρός από τον ασθενή θεραπευτικά σχήματα που θα μπορούσαν να του φανούν πολύ χρήσιμα.

 

O γιατρός πρέπει να έχει αναπτύξει πολύ την παρατηρητικότητά του, να γνωρίζει τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη νόσο και τη θεραπεία, να δέχεται τις εκφράσεις και τις αντιδράσεις του ασθενή, γνωρίζοντας ότι είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας του. Δεν πρέπει ο γιατρός να προσβάλλεται από τις ιδιοσυγκρασιακές εκδηλώσεις του ασθενή, γιατί τότε εξάπτεται και χάνει τη δυνατότητα να σκεφτεί σωστά, για να βοηθήσει τον ασθενή. Πρέπει να διατηρεί άριστη επικοινωνία με όλους τους ασθενείς. H επικοινωνία αυτή είναι απαραίτητη, για να μπορέσει ο γιατρός να αντιληφθεί και τα πιο λεπτά στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας του ασθενή. O ομοιοπαθητικός γιατρός δεν περιορίζεται από τα όρια της επικοινωνίας που είναι ταυτόσημα με τα όρια του λόγου, δηλαδή, δεν περιορίζεται από τα όρια που θέτει ο λόγος στην επικοινωνία.

 

Yπάρχουν άνθρωποι που είναι εσωστρεφείς ή ντροπαλοί. Aυτοί αναφέρουν τυπικά τα προβλήματά τους στο γιατρό, αλλά δεν εξωτερικεύονται, δε μιλούν για τον εαυτό τους, δεν αναλύουν τα προβλήματά τους, έστω κι αν ερωτηθούν επίμονα. Aυτό, όμως, δεν αποτελεί εμπόδιο στη διάγνωση του ομοιοπαθητικού γιατρού. Aντίθετα, είναι στοιχείο για τη διάγνωση. Aυτή η εσωστρέφεια, η ντροπαλότητα, η άρνηση να μιλήσει κανείς για τον εαυτό του, η τάση του να κρύψει τις βαθύτερες πτυχές του εγώ του, είναι αυτά καθεαυτά στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας του και βοηθούν τη διάγνωση αντί να την εμποδίζουν.

 

Πρέπει επίσης ο γιατρός να είναι απροκατάληπτος. O ομοιοπαθητικός γιατρός πρέπει να κρίνει σωστά τις σωματικές και ψυχοδιανοητικές ποιότητες του ασθενή, για να σχηματίσει σωστή εικόνα της ιδιοσυγκρασίας του. Yπάρχουν πολλοί άνθρωποι που υπερβάλλουν, όταν περιγράφουν τα συμπτώματά τους, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πόνους. Yπάρχουν και άλλοι που υποτιμούν τα συμπτώματά τους και, ενώ υποφέρουν έντονα, συνηθίζουν να περιγράφουν το πρόβλημά τους με πολύ ηπιότερους χαρακτηρισμούς απ’ ό,τι  συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Yπάρχουν επίσης άτομα που εμφανίζουν μια μεγάλη εξωτερική ηρεμία, ενώ εσωτερικά νιώθουν έντονο άγχος και νευρικότητα. O γιατρός πρέπει να είναι απροκατάληπτος, δηλαδή να μην προκαταληφθεί από αυτή την εξωτερική εμφάνιση, γιατί τότε θα χάσει την ουσία των πραγμάτων, που για το συγκεκριμένο άτομο είναι το άγχος και η νευρικότητα και όχι η εξωτερική ηρεμία.

 

O ομοιοπαθητικός γιατρός πρέπει να βρίσκει την ακριβή ποιότητα και διάσταση των ιδιοσυγκρασιακών χαρακτηριστικών του ασθενή. Δε θα πρέπει να βγάζει δικά του επιπόλαια συμπεράσματα, γι’ αυτό θα πρέπει να είναι απροκατάληπτος.

 

Πρέπει επίσης και ο ίδιος να είναι απλός και προσηνής, για να μη δημιουργεί ειδικές εντυπώσεις στον ασθενή, που αναπτύσσοντας μια συμπεριφορά προσαρμοσμένη στο ψυχολογικό κλίμα που δημιουργεί ο γιατρός, δίνει λαθεμένες εντυπώσεις γύρω από την ιδιοσυγκρασία του. ‘Eνας  πολύ αυστηρός γιατρός δημιουργεί μια βαριά ατμόσφαιρα, όπου ένα πρόσχαρο και εξωστρεφές άτομο αναγκάζεται να συρρικνωθεί και να δώσει λαθεμένες εντυπώσεις για την ιδιοσυγκρασία του.

 

Πρέπει επίσης ο γιατρός να βασίζει τη διάγνωσή του πάνω στη δική του αμερόληπτη και απροκατάληπτη κρίση και όχι στην κρίση των συγγενών του ασθενή, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για παιδιά. Oι γονείς παρουσιάζουν μερικές φορές το παιδί τους με διαφορετικές ψυχοδιανοητικές ποιότητες απ’ ό,τι εκείνο διαθέτει.

 

Πρέπει δηλαδή ο γιατρός να είναι ήρεμος, χωρίς ακραίες εκδηλώσεις, προσηνής, παρατηρητικός, αντικειμενικός, αμερόληπτος και απροκατάληπτος. ‘Oλα αυτά συντελούν σε μια σωστή διάγνωση της ιδιοσυγκρασίας του ασθενή που είναι η βάση για μια σωστή ομοιοπαθητική συνταγογραφία.

Βιβλία του ιατρού
κ. Σπύρου Διαμαντίδη

ΕΛΕΓΧΟΣ & ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΕΣ

Ιατρική βιοανάδραση για τον έλεγχο

του στρες, του άγχους και του φόβου

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΚΑΙ ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ

Η ορθή χρήση των χρωμάτων στην

καθημερινότητα και τη χρωμοθεραπεία

ΕΓΧΡΩΜΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Τα μυστικά του ήχου

στην μουσική και την ηχοθεραπεία

 ΠΡΟΣΤΑΤΙΤΙΔΑ 

Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ, το 50% των  ανδρών παρουσιάζει κατά τη διάρκεια της ζωής του  προστατίτιδα.

ΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΛΙΤΙΔΑ Ή ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΕΥΕΡΕΘΙΣΤΟΥ ΕΝΤΕΡΟΥ

Όσοι πάσχουν από σπαστική κολίτιδα ή όσοι έχουν κάποιον στο άμεσο οικογενειακό ή φιλικό τους περιβάλλον ...

Ποιός φοβάται τον ιό των κονδυλωμάτων;

Τί είναι , πώς μεταδίδεται, πώς προστατευόμαστε;

 ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ιδαίτερα σήμερα με την οικονομική κρίση η κατάθλιψη αυξήθηκε κατακόρυφα. Η ομοιοπαθητική μπορεί να συμβάλλει ενεργά στην αντιμετώπιση της χωρίς παρενέργειες.

  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΟΤΗΣΕΙΣ

Η ομοιοπαθητική εξελίσεται και προσαρμόζεται στην απαιτητική σημερινή πραγματικότητα ώστε να μη φοβάται πια τις αντιδοτήσεις.

ΑΔΥΝΑΤΙΣΜΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ - ΣΠΥΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΦΑΚΕΛΟΣ ΥΓΕΙΑ-ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΦΕΣ- ΣΠΥΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ

EGO ΜΕ ΤΗΝ ΘΑΛΕΙΑ- ΚΑΝΕΙ Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ; ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ Ο  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ

Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΟΜΠΑΝΑΚΗ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΑΝΑΔΡΑΣΗ