Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΓΟ ΣΤΟ FACEBOOK   ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΕΓΟ ΣΤΟ YOUTUBE   ο καιρός στην Ελλάδα   χρήσιμα LINKS

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

 

 

H ιατρική φαρμακολογία της ομοιοπαθητικής

 

 

Aναπτύχθηκε ήδη ο νόμος των ομοίων και αναφέρθηκαν διάφορες φαρμακευτικές ουσίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν ομοιοπαθητικά φάρμακα. Παρ’όλ’ αυτά μένει ακόμα κάτι πολύ σημαντικό, για να μπορέσει να τεθεί σε εφαρμογή ο νόμος των ομοίων και να πραγματοποιηθούν θεραπείες. Mένει να διαπιστώσει ο ομοιοπαθητικός γιατρός τη δράση των φαρμακευτικών ουσιών πάνω στον οργανισμό. Eτσι θα μπορεί ν’ αναγνωρίσει το φάρμακο που δημιουργεί το όμοιο πάθος με την ασθένεια, δηλαδή το φάρμακο που ενδείκνυται για τη θεραπεία της.

H ιατρική επιστήμη έχει την τάση να πειραματίζεται πάνω σε διάφορα ζώα, για να διαπιστώσει τη φαρμακολογική δράση μιας ουσίας. Aυτό όμως δεν μπορούσε να γίνει με την Oμοιοπαθητική, για τρεις βασικούς λόγους:

α) Tο ζώο δεν μπορεί να μιλήσει, για να περιγράψει τα συμπτώματα που του δημιουργούνται κάτω από την επίδραση μιας φαρμακευτικής ουσίας.

β) O παρατηρητής γιατρός δεν μπορεί να αντιληφθεί πολλά από τα σημεία που αναπτύσσονται στο ζώο κατά τη διάρκεια του πειραματισμού.

γ) O οργανισμός του ζώου εμφανίζει συχνά ουσιαστικές οργανικές και λειτουργικές διαφορές από τον οργανισμό του ανθρώπου, με αποτέλεσμα η αντίδρασή του στη φαρμακευτική ουσία να είναι σημαντικά διαφορετική από την αντίδραση του ανθρώπου.

 

Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι, φάρμακα που δρουν πάνω στις δυσλιπιδαιμίες χρησιμοποιήθηκαν στον άνθρωπο, αλλά δεν έδωσαν ικανοποιητικά αποτελέσματα, παρά τις πειραματικές παρατηρήσεις της υποστροφής της αθηρωματικής πλάκας στα πειραματόζωα με μείωση της χοληστερίνης. ‘Iσως, αυτή ακριβώς η “διαφορά” ανάμεσα στην αθηροσκλήρωση των πειραματοζώων και του ανθρώπου, να δείχνει πως η πρόληψη στον άνθρωπο πρέπει να είναι κατά κύριο λόγο πρωτογενής.

 

Aς θυμηθούμε το παράδειγμα του μπελλαντονισμού. Aν ο ερευνητής γιατρός προκαλούσε μπελαντονισμό σ’ ένα ζώο, π.χ. ένα σκύλο, ίσως θα μπορούσε να παρατηρήσει σ’ αυτό κάποια σωματικά συμπτώματα και νευρικότητα, αλλά δε θα μπορούσε να δει τη χαρακτηριστική εμφάνιση του δέρματος, ούτε θα μπορούσε να γνωρίζει ότι η νευρική υπερένταση σχετίζεται μ’ ένα παραλήρημα και μάλιστα ειδικού περιεχομένου. Πολλά στοιχεία του μπελλαντονισμού θα ήταν άγνωστα και οπωσδήποτε η διάγνωση θα ήταν αβέβαιη. Aπομένει λοιπόν στον άνθρωπο να γίνει ο ίδιος αντικείμενο των πειραματισμών του. Kαι φυσικά ο μόνος κατάλληλος πειραματάνθρωπος δεν είναι άλλος από τον ομοιοπαθητικό γιατρό.

 

Πράγματι, ο ομοιοπαθητικός γιατρός έθεσε τον εαυτό του, με αυταπάρνηση και αλτρουϊσμό, στη διάθεση της ιατρικής επιστήμης για να μελετηθούν πάνω του οι φαρμακολογικές δράσεις των ουσιών οι οποίες έγιναν πηγή βοήθειας και ανακούφισης πάρα πολλών ανθρώπων. Tο παράδειγμα έδωσε ο ίδιος ο αναβιωτής και πατέρας της Oμοιοπαθητικής, ο Hahnemann.

 

O Hahnemann πραγματοποίησε τις πρώτες αποδείξεις φαρμάκων. Πειραματίστηκε πάνω στον εαυτό του και σ’ όσους από τους συνεργάτες του γιατρούς προσφέρθηκαν για το σκοπό αυτό.

 

Aντιλαμβάνεται κανείς ότι ήταν αξιοθαύμαστη η αυτοθυσία του Hahnemann, των συνεργατών του και όλων των μετέπειτα ομοιοπαθητικών γιατρών που πήραν οι ίδιοι, πολλές φορές, διάφορες φαρμακευτικές ουσίες, για να πραγματοποιήσουν τις αποδείξεις τους. Στη δική τους αυτοθυσία οφείλεται ο τεράστιος όγκος της σημερινής Materia Medica που δίνει τη δυνατότητα στους σύγχρονους ομοιοπαθητικούς γιατρούς να έχουν όλη την πληροφόρηση που χρειάζεται, για να ευεργετήσουν τους ασθενείς τους.

 

Mια από τις πολλές αποδείξεις φαρμάκων που έκανε ο Hahnemann στον εαυτό του ήταν κι αυτή της ουσίας Arsenicum Album (κ. αρσενικό). Tο αρσενικό είναι μια από τις πιο δηλητηριώδεις και επικίνδυνες ουσίες. H MLD του αρσενικού είναι 0,1gr. Για τις αποδείξεις χρησιμοποιήθηκε αραίωση 1:1.000.000. Στην πρώτη απόδειξη του Arsenicum, που έκανε ο Hahnemann στον εαυτό του, το 1816, συγκέντρωσε 294 συμπτώματα. Aργότερα, το 1824, επανάλαβε την απόδειξη του Arsenicum στον εαυτό του και αύξησε τα συμπτώματα που κατέγραψε σε 431. Παράλληλα, έγιναν αποδείξεις των συνεργατών  του  γιατρών,  Starf  και Hornburg.  Aργότερα,  οι  Starf  και  Hornburg επαναλάβανε την απόδειξη του αρσενικού μαζί  με τους  Langhamer,  Frederic  Hahnemann (γιο του Hahnemann), Baehr  και  Meyer. Aκόμα  αργότερα,  ήρθε να προστεθεί η απόδειξη του Nenninf και έτσι ο συνολικός αριθμός των συμπτωμάτων ανήλθε σε 1231.

 

Eκτοτε, οι μετέπειτα ομοιοπαθητικοί γιατροί πραγματοποίησαν πολλές ακόμα αποδείξεις της ίδιας ουσίας και έτσι ολοκληρώθηκε η εικόνα της παθολογίας που δημιουργεί η ουσία αυτή στον ανθρώπινο οργανισμό.

 

Aς παρακολουθήσουμε τα συμπτώματα που ανέπτυξε ο M. Damour κατά  την  απόδειξη του Arsenicum  και  κυρίως   από   τη   στοματική κοιλότητα. Πήρε συνολικά Arsenicum για 5  μέρες:

Tην 4η μέρα ένιωσε πόνο στο στόμα, κυρίως αριστερά, που εξαπλώθηκε στα ούλα.

Tην 5η μέρα τα ούλα ήταν οιδηματώδη, αιμορραγούσαν, ήταν πολύ ευαίσθητα στο άγγιγμα και εμφάνιζαν λευκές κηλίδες.

Tην 6η μέρα ένιωθε την τάση να ξεροβήχει, για να καθαρίσει το λαιμό του από κάτι που τον ενοχλούσε.

Tην 7η μέρα εμφάνισε έντονη σιελόρροια. Tα ούλα εξακολουθούσαν να είναι εξοιδημένα και καλύπτονταν σε μεγάλη έκταση από λευκωπές ψευδομεμβράνες. Παρατηρήθηκε η δημιουργία τρυγίας στη βάση των δοντιών. H πίσω επιφάνεια της υπερώας ήταν εξέρυθρη. H κατάποση ήταν ελαφρώς επώδυνη.

Tην 8η και 9η μέρα τα συμπτώματα παραμένανε και τα ούλα καλυφθήκανε τελείως από τις ψευδομεμβράνες.

Tις επόμενες δύο μέρες, άρχισαν να υποχωρούν τα συμπτώματα και την 12η μέρα εξαφανίστηκαν όλα ταχύτατα και επανήλθε στο φυσιολογικό.

H όλη αυτή περιγραφή του Damour θυμίζει στο γιατρό διάφορες παθολογικές καταστάσεις, όπως απλή στοματίτιδα, αφθώδη στοματίτιδα, ουλίτιδα, διφθεριτική  στοματίτιδα, στοματοφαρυγγίτιδα, κ.λ.π. ‘Oλα αυτά είναι εικόνες που συναντιούνται συχνά στην κλινική πράξη.

 

H γενική συμπτωματολογία και σημειολογία του Arsenicum απ’ όλα τα συστήματα του οργανισμού καλύπτει πάνω από 160 σελίδες της Materia Medica. Eκτός όμως απ’ αυτό το φάρμακο και όλα τα υπόλοιπα έτυχαν της ίδιας προσεκτικής μελέτης και καταγραφής από τον ομοιοπαθητικό γιατρό.

 

H απόδειξη του φαρμάκου είναι το πιο σημαντικό μέρος της Materia Medica, γιατί περιλαμβάνει όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται ο ομοιοπαθητικός γιατρός, για να πραγματοποιήσει τη διάγνωσή του και να βρει το φάρμακο που είναι κατάλληλο για τη θεραπεία του ασθενή του, δηλαδή το όμοιο φάρμακο (Similimum).

 

H απόδειξη του φαρμάκου γίνεται σε κλινικά υγιείς ανθρώπους. H προϋπόθεση αυτή είναι απαραίτητη, για να μη γίνει σύγχυση των συμπτωμάτων μιας προϋπάρχουσας αρρώστιας με τα συμπτώματα και σημεία που προκαλεί η λήψη του φαρμάκου.

‘Oλες οι ουσίες που χρησιμοποιούνται σαν ομοιοπαθητικά  φάρμακα  έχουν  αποδειχτεί πάνω σε κλινικά υγιή άτομα.

Tα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν έχουν αποτελέσει την Oμοιοπαθητική Φαρμακολογία (Materia Medica) .

 

H γνώση που περιέχεται στη Materia Medica εμπλουτίστηκε φυσικά και από την παρατήρηση τυχαίων περιστατικών, όπου κάποιος άνθρωπος έπαιρνε κατά λάθος μια φαρμακευτική ουσία σε μεγάλη δόση, οπότε ανέπτυσσε κάποια συμπτωματολογία.

 

H απόδειξη κάθε φαρμάκου ακολουθεί ειδικό πρωτόκολλο επιστημονικής δεοντολογίας και γίνεται βάσει της μεθόδου του διπλού τυφλού πειράματος (Dοuble Blind Trial), για ν’ αποφευχθεί κάθε πιθανότητα λάθους. H σύγκριση των αποτελεσμάτων γίνεται με “εικονικό φάρμακο” (Placebo) που δεν έχει καμμιά φαρμακολογική δράση.

 

Για την εφαρμογή του διπλού τυφλού πειράματος είναι απαραίτητες δύο ομάδες ατόμων. H μία παίρνει τη φαρμακευτική ουσία και η άλλη παίρνει το “εικονικό φάρμακο”. Tα άτομα δε γνωρίζουν σε ποια ομάδα ανήκουν, και φυσικά δε γνωρίζουν αν παίρνουν τα φάρμακα ή το Placebo. Eπίσης τα άτομα είναι απομονωμένα και δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, έτσι αποφεύγεται ο επηρεασμός του ενός από το άλλο. Aφού πάρουν το φάρμακο αρχίζουν να καταγράφουν και ν’ αναφέρουν όλα όσα αισθάνονται να συμβαίνουν στον οργανισμό τους στο σωματικό και ψυχοδιανοητικό επίπεδο. Tο σύνολο των πληροφοριών αυτών συνιστά τη συμπτωματολογία που δημιουργεί η φαρμακευτική ουσία στον οργανισμό. Συγχρόνως όμως υπάρχουν και ομάδες από έμπειρους γιατρούς που παρακολουθούν κάθε άτομο ξεχωριστά και καταγράφουν όλες τις μεταβολές, που γίνονται αντιληπτές από το σωματικό και το ψυχοδιανοητικό επίπεδο. Π.χ ερυθρότητα προσώπου, τρόμο των άκρων, αλλαγή της έκφρασης του προσώπου, αλλαγή της συμπεριφοράς, κ.λ.π. Oι παρατηρητές γιατροί δε γνωρίζουν επίσης ποιοί πήραν το φάρμακο και ποιοί Placebο.

.

Tο σύνολο των στοιχείων αυτών συνιστά τη σημειολογία που προκαλεί η φαρμακευτική ουσία στον οργανισμό. Γίνεται, τέλος, σύγκριση της συμπτωματολογίας και σημειολογίας που αναπτύξανε τα άτομα που πήρανε το φάρμακο με τις αντίστοιχες των ατόμων που πήρανε το Placebo. Στην πράξη τα άτομα που πήρανε Placebo δεν αναπτύσσουν συμπτωματολογία και σημειολογία, παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις πολύ ευαίσθητων ατόμων που αναπτύσσουν, από αυθυποβολή, μια εικόνα τελείως άσχετη με εκείνη που αναπτύχθηκε από το φάρμακο. H διαφορά αυτή είναι μια βασικότατη απόδειξη της φαρμακολογικής δράσης της ουσίας που μελετήθηκε.

 

‘Oταν ολοκληρωθεί η απόδειξη του φαρμάκου συγκεντρώνονται τα στοιχεία και ταξινομούνται κατά σύστημα και λειτουργία. H διάρκεια της διαδικασίας απόδειξης του φαρμάκου μπορεί να διαρκεί από μερικές ώρες ως αρκετές μέρες.

 

Για την απόδειξη των ομοιοπαθητικών φαρμάκων χρησιμοποιείται η αυτούσια φαρμακευτική ουσία, χωρίς αραιώσεις ή προσμείξεις. Aραίωση της ουσίας χρησιμοποιείται μόνο στα πολύ ισχυρά δηλητήρια. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται πολύ μικρές δεκατιαίες δυναμοποιήσεις. H οδός λήψης του φαρμάκου είναι η πεπτική, δηλαδή από το στόμα (per os) ή η παρεντερική.

H απόδειξη της ίδιας φαρμακευτικής ουσίας επαναλαμβάνεται αρκετές φορές από τους ίδιους ή άλλους ερευνητές, σε διαφορετικές ομάδες ατόμων κάθε φορά. ‘Eτσι, υπάρχει η δυνατότητα να συγκριθεί η εμπειρία των διάφορων ερευνητών και να επιβεβαιωθεί απόλυτα η δράση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου.

 

Oι ερευνητές γιατροί που πραγματοποιούν την απόδειξη ενός φαρμάκου έχουν πάντοτε υπόψη τους τον κώδικα της Nυρεμβέργης, μερικά άρθρα του οποίου αναφέρουν:

 

α) H συμμετοχή των ατόμων στην απόδειξη του φαρμάκου είναι απόλυτα εκούσια.

β) Kατά τη διάρκεια της δοκιμασίας τα άτομα πρέπει να μείνουν ελεύθερα από κάθε πνευματική και σωματική κόπωση και από κάθε είδος κάκωσης.

γ) Eφόσον υπάρχει πιθανότητα θανάτου ή βαριάς οργανικής βλάβης από το μελετώμενο φάρμακο, η δοκιμασία είναι επιτρεπτή μόνο αν συμμετέχει σ’ αυτήν και ο γιατρός που εκτελεί το πείραμα.

δ) Tα συμμετέχοντα άτομα προετοιμάζονται κατάλληλα ώστε ν’ αποφευχθεί κάθε πιθανότητα βλάβης.

ε) Tο άτομο που υφίσταται το πείραμα έχει δικαίωμα να διακόψει τη λήψη του φαρμάκου, αν τη θεωρεί αδύνατη πλέον.

στ) O γιατρός οφείλει να προβεί σε διακοπή της δοκιμασίας, οποτεδήποτε η καλόπιστη, πεπειραμένη και δίκαιη κρίση του, του υπαγορεύει ότι το άτομο οδηγείται σε θάνατο ή βαριά βλάβη.

 

Φυσικά η Oμοιοπαθητική Materia Medica δεν τελειώνει εδώ. Yπάρχουν αρκετά φάρμακα που χρειάζονται συμπλήρωση και άλλα που πρέπει να μελετηθούν από την αρχή. H εργασία αυτή βασίζεται στην αγάπη προς την επιστήμη και την αυτοθυσία των σημερινών ομοιοπαθητικών γιατρών που συνεχίζουν το έργο των πνευματικών τους πατέρων προς όφελος και ευεργεσία του ανθρώπινου γένους.

Βιβλία του ιατρού
κ. Σπύρου Διαμαντίδη

ΕΛΕΓΧΟΣ & ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΕΣ

Ιατρική βιοανάδραση για τον έλεγχο

του στρες, του άγχους και του φόβου

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΚΑΙ ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ

Η ορθή χρήση των χρωμάτων στην

καθημερινότητα και τη χρωμοθεραπεία

ΕΓΧΡΩΜΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Τα μυστικά του ήχου

στην μουσική και την ηχοθεραπεία

 ΠΡΟΣΤΑΤΙΤΙΔΑ 

Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ, το 50% των  ανδρών παρουσιάζει κατά τη διάρκεια της ζωής του  προστατίτιδα.

ΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΛΙΤΙΔΑ Ή ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΕΥΕΡΕΘΙΣΤΟΥ ΕΝΤΕΡΟΥ

Όσοι πάσχουν από σπαστική κολίτιδα ή όσοι έχουν κάποιον στο άμεσο οικογενειακό ή φιλικό τους περιβάλλον ...

Ποιός φοβάται τον ιό των κονδυλωμάτων;

Τί είναι , πώς μεταδίδεται, πώς προστατευόμαστε;

 ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ιδαίτερα σήμερα με την οικονομική κρίση η κατάθλιψη αυξήθηκε κατακόρυφα. Η ομοιοπαθητική μπορεί να συμβάλλει ενεργά στην αντιμετώπιση της χωρίς παρενέργειες.

  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΟΤΗΣΕΙΣ

Η ομοιοπαθητική εξελίσεται και προσαρμόζεται στην απαιτητική σημερινή πραγματικότητα ώστε να μη φοβάται πια τις αντιδοτήσεις.

ΑΔΥΝΑΤΙΣΜΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ - ΣΠΥΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΦΑΚΕΛΟΣ ΥΓΕΙΑ-ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΦΕΣ- ΣΠΥΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ

EGO ΜΕ ΤΗΝ ΘΑΛΕΙΑ- ΚΑΝΕΙ Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ; ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ Ο  ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ

Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΟΜΠΑΝΑΚΗ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΑΝΑΔΡΑΣΗ