ΧΗΜΙΚΗ ΤΡΟΦΙΚΗ ΑΛΛΕΡΓΙΑ, ΕΜΕΤΟΙ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ,ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΚΕΤΟΥ, ΜΑΣΤΙΤΙΔΑ
Α.Λ. γυναίκα 44 ετών.
Τα προβλήματα που έχω αντιμετωπίσει ξεκινούν πριν από δεκαοχτώ χρόνια. Ξεκίνησα ομοιοπαθητική, μάλιστα μέ έφερε μπορώ να πώ τραβηχτά κάποια δικηγόρος που είχε πρόβλημα στη σπονδυλική της στήλη, ήταν ανάπηρη και τη βοήθησε η ομοιοπαθητική. Σήμερα εξασκεί το επάγγελμα το δικηγορικό, είναι μιά χαρά άτομο. Εκείνη η κυρία με έφερε εδώ τραβώντας με.
Ξεκίνησα με πρόβλημα αλλεργίας. Είχα αλλεργία στα φάρμακα, στα ψάρια και στην ντομάτα. Στη ντομάτα πρηζόταν η γλώσσα μου, και δεν μπορούσα να φάω, πρηζόμουνα κάποιες μέρες. Στα ψάρια, όταν μου μύριζε ψάρι λιποθυμούσα. Και στα φάρμακα, εάν μου μύριζε έστω και οινόπνευμα, είτε έμπαινα σε φαρμακείο, λιποθυμούσα κι εκεί, μελάνιαζα και λιποθυμούσα. Ανέφερα τα προβλήματα της αλλεργίας μου και μάλιστα ειδικά στα φάρμακα γιατί εκεί ήτανε το μεγαλύτερο πρόβλημά μου, δεν μπορούσα να πάρω ούτε ασπιρίνη, δεν μπορούσα να πάρω ούτε βιταμίνη, και κάποιες φορές χρειαζόμαστε και την ασπιρίνη και κάποιες βιταμίνες, δεν τις χώνευα, αισθανόμουνα το στομάχι μου να είναι πέτρα από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Εγώ να σας πληροφορήσω ότι σε τρείς - τέσσερις μήνες είχε θεραπευτεί η αλλεργία μου σε όλα αυτά τα θέματα. Άλλο πρόβλημά μου είναι ότι εγώ σαν μητέρα γέννησα, έκανα ένα παιδάκι, και είχα μία άσχημη εγκυμοσύνη και είχα εμετούς, είχα γαστρικά υγρά, από το πρωί μέχρι το βράδυ και καούρες. Ξεκίνησα στον πέμπτο μήνα, ενώ ο γιατρός μου με αντιεμετικά, με κάποιες χορηγήσεις φαρμάκων δεν μου έκανε τίποτα, ξεκίνησα ομοιοπαθητική και σταμάτησα να έχω εμετούς. Αυτό που θέλω να πώ είναι ότι γέννησα γελώντας, χωρίς να έχω κανένα πόνο, πηγαίνοντας, η αδερφή μου με πήγε μάλιστα στο νοσοκομείο το Λητώ. Γεννούσα, είχε αρχίσει να βγαίνει το κεφάλι, εγώ δεν καταλάβαινα το τί μου γινόντανε, δεν καταλάβαινα ότι γεννούσα, τόσο ωραία ήτανε η γέννα μου, και γέννησα μέσα σε 15 λεπτά χωρίς τους πόνους τους προηγούμενους, παρά μόνο τις σφίξεις, εντάξει αυτό ήτανε φυσιολογικό και με τρείς σφίξεις βγήκε το κεφάλι και αυτό ήταν όλο κι΄ολο η γέννα μου. Αυτό οφειλότανε φυσικά στα ομοιοπαθητικά φάρμακα που έπαιρνα λίγο πριν απο τη γέννα και σε κάποια σχήματα που μου είχανε δοθεί. Γέννησα με τρείς σφίξεις όπως είπα. Επουλώθηκε, είχα ένα ράμμα, επουλώθηκε και επανήλθε η μήτρα σε τρείς τέσσερις μέρες, αφού πήρα κάποια σχήματα μετά, 3-4 μέρες όλα τα όργανά μου ήρθαν στη φυσιολογική τους θέση. Ο γιατρός μου έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Του είπα ότι κάνω ομοιοπαθητική. Τη δέχτηκε. Και μου είπε ότι και ο ίδιος είχε κάποιο πρόβλημα στη χολή του και ότι κάποια στιγμή ίσως επισκεπτόταν τους ομοιοπαθητικούς. Τέλος πάντων, δεν μίλησα εγώ, ήθελε ο σύζυγός μου να μου φέρει μία μαία, την έφερε, καλώς προσφερόμενη, ήτανε μεγάλης ηλικίας, εκείνη όμως χωρίς μαλάξεις, όπως ήτανε το στήθος μου μου το ζούληξε, κόντεψα να πετάξω από τους πόνους μέχρι το ταβάνι, ούρλιαξα και από κεί ξεκίνησε το πρόβλημά μου. Είχα σας πληροφορώ, το στήθος μου πρήστηκε, έπαθε φλεγμονή, απ'ό,τι διαπίστωσε ο γυναικολόγος μου, μου είπε ότι αυτή έπρεπε εγώ.. μου ζήτησε το όνομά της, τα στοιχεία της, εγώ δεν ήθελα να πάω σε δικαστήρια, και άρχισε να μου δίνει αντιβίωση.
Σκέφτηκα να πάω στην ομοιοπαθητική, αλλά ξέροντας ότι πολλές φορές η ομοιοπαθητική με βοηθάει χωρίς χρήματα και τις ώρες που θέλω, ντρεπόμουνα κάπου να πώ ότι είχα και αυτό το πρόβλημα. Και είπα εντάξει μικρό είναι το πρόβλημα, θα με βοηθήσει τώρα και η αλλοπαθητική. Όμως σας πληροφορώ ότι για τρείς μήνες μου δινόντανε αντιβίωση, αλουμινόνερα, κάποιες κρέμες για να μαλακώνει το στήθος μου. Το στήθος μου όχι μόνο δεν μαλάκωνε, δεν μπορούσα να φάω.... Την τελευταία φορά που με είδε ο γυναικολόγος μου μου λέει «Αγγελική, δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω, δυστυχώς πάμε για άνοιγμα». Ήταν Πέμπτη βράδυ, θα κανονίζαμε για Δευτέρα να μου κάνουν κάποιο τέστ αλλεργίας και να μπώ χειρουργείο Δευτέρα μεσημέρι.
Πήρα τηλέφωνο κατευθείαν ύστερα το ιατρείο της ομοιοπαθητικής. Το ίδιο βράδυ πήρα την πρώτη σειρά, τη δεύτερη σειρά την πήρα την Παρασκευή και το Σάββατο το στήθος μου άρχισε να μαλακώνει. Πηγαίνοντας πιά στο γυναικολόγο μου, μου λέει ο γυναικολόγος μου «τι συμβαίνει Αγγελική; Αποφεύγουμε το χειρουργείο». Του είπα πάλι ότι με βοήθησε η ομοιοπαθητική θεραπεία.
Το λέω και συγκινούμαι γιατί τρείς μήνες δεν μπορούσε να με βοηθήσει κανένας και έφτασε να είναι μαύρο το στήθος μου και πρησμένο. Αφού νόμιζα ότι κάτι άλλο συνέβαινε πιά. Με τρία φάρμακα μπόρεσε να κάνει η ομοιοπαθητική ό,τι δεν μου έκανε η αντιβίωση, τα αλουμινόνερα και ό,τι άλλο μου είχανε δοθεί. Κι εγώ φοβόμουνα. Στην ομοιοπαθητική μου είπανε «μη φοβάσαι, δεν θα σου μείνει ίχνος απ'αυτό» κι όπως πραγματικά δεν μου έμεινε τίποτα.
